Wat is mumijo? Shilajit met twee namen (Himalaya vs Altai)

Laatste update: 15 oktober 2026 · Leestijd: circa 11 minuten

Wie in Nederland op mumijo zoekt, belandt al snel op Duitse apothekerssites of Engelstalige webshops. Verwarrend, want de ene aanbieder heeft het over mumijo, de andere over shilajit, en een derde over mumie of moomiyo — terwijl het om precies dezelfde stof gaat. In dit artikel leggen we uit wat mumijo is, waarom deze bergsubstantie twee (eigenlijk veel meer) namen draagt, hoe de Russische onderzoekstraditie verschilt van de ayurvedische, en wat het verschil is tussen shilajit uit de Himalaya en mumijo uit het Altai-gebergte. Inclusief een eerlijke vergelijkingstabel en tips als je mumijo wilt kopen in Nederland.

Wat is mumijo precies?

Mumijo is exact dezelfde stof als shilajit: een donkerbruine tot zwarte, harsachtige substantie die in de zomermaanden uit rotsspleten sijpelt in hooggebergten, doorgaans op hoogtes tussen 1.000 en 5.000 meter. Je vindt de stof in de Himalaya, het Altai-gebergte, de Kaukasus en enkele andere Centraal-Aziatische bergketens.

Mumijo is geen boomhars en ook geen puur mineraal. Het is een mengsel dat over vele decennia tot eeuwen ontstaat uit samengeperste plantenresten, mineralen en micro-organismen in de bergbodem. De belangrijkste bestanddelen zijn fulvinezuur en humuszuur, aangevuld met tientallen mineralen en sporenelementen. De exacte samenstelling verschilt per vindplaats, per rotslaag en zelfs per oogstjaar — een belangrijk detail waar we bij de vergelijking tussen Himalaya en Altai op terugkomen.

In de volksmond kreeg de stof poëtische namen als ‘bergbalsem’, ‘bergtraan’ en ‘bloed van de berg’. Volgens de overlevering ontdekten bergbewoners de substantie doordat ze dieren van de rotswanden zagen likken. Hoe het ook zij: de stof wordt al duizenden jaren verzameld, gezuiverd en verhandeld, van Tibet tot Oezbekistan.

Waarom heeft shilajit twee namen?

Het korte antwoord: omdat de stof via twee totaal verschillende taal- en handelsroutes bij ons terechtkwam. De ene route loopt via het Sanskriet en de ayurvedische traditie van India, de andere via het Perzisch en Russisch door Centraal-Azië.

Shilajit: het Sanskriet-spoor

Het woord shilajit komt van het Sanskriet śilājatu, een samenstelling van śilā (rots) en jatu (hars of lak) — letterlijk dus ‘hars uit de rots’. De stof duikt al op in klassieke ayurvedische teksten van zo'n drieduizend jaar oud, waar hij de bijnaam ‘vernietiger van zwakte’ kreeg. Dat is nadrukkelijk een historische omschrijving uit oude teksten, geen bewezen effect. Via India, Nepal en later de Engelstalige wereld werd shilajit de gangbare naam in het westerse supplementenaanbod.

Mumijo: het Perzisch-Russische spoor

Het woord mumijo gaat terug op het Perzische mūm, dat ‘was’ betekent. Daarvan is mūmiyā afgeleid: een wasachtige, bitumenachtige stof. Leuk detail: ons woord ‘mummie’ heeft dezelfde wortel, omdat vergelijkbare donkere substanties ooit bij het balsemen werden gebruikt. Via Centraal-Azië kwam het woord in het Russisch terecht als мумиё (moemijo). In Rusland, de voormalige Sovjetlanden, Duitsland en Oost-Europa is mumijo (of Mumie) tot op vandaag de gangbare naam.

Welke naam jij tegenkomt, hangt dus vooral af van de route waarlangs een verkoper zijn kennis en handel heeft opgebouwd: het ayurvedische spoor zegt shilajit, het Russisch-Centraal-Aziatische spoor zegt mumijo. Dat verklaart ook waarom de Nederlandse zoekresultaten voor mumijo vol staan met Duitse apotheken: in het Duitse taalgebied won de Russische naam.

Eén stof, veel namen

Naam	Taal / regio	Betekenis of herkomst
Shilajit	Sanskriet / India, Nepal	‘Hars uit de rots’ (śilā + jatu)
Mumijo, mumiyo	Russisch / Centraal-Azië	Van Perzisch mūm, ‘was’
Mumie	Duits taalgebied	Zelfde Perzische wortel
Salajeet	Urdu / Pakistan	Variant van shilajit
Brag-shun	Tibetaans	‘Rotssap’
Asphaltum, mineral pitch	Latijn / Engels (handel)	Verwijzing naar het teerachtige uiterlijk

Hoe kwam mumijo in de Russische wetenschap terecht?

Terwijl shilajit in India al eeuwenlang in de ayurveda werd beschreven, ontwikkelde zich in de Sovjet-Unie een eigen, losstaande onderzoekstraditie rond mumijo. Die geschiedenis is de moeite waard om te kennen, al was het maar omdat veel Duitse en Russische webshops ernaar verwijzen — vaak zonder context.

In de jaren vijftig en zestig begon de Oezbeekse onderzoeker A.Sh. Shakirov in Tasjkent mumijo systematisch te bestuderen. Vanaf 1961 werd de stof in de Sovjet-Unie een officiëel erkend onderzoeksobject, en in 1965 en 1972 vonden wetenschappelijke symposia plaats waar onderzoeksgroepen uit verschillende Sovjetrepublieken hun resultaten vergeleken. Het onderzoek richtte zich vooral op mumijo uit Centraal-Azië en het Altai-gebied — vandaar dat de Russische naam en de Altai-herkomst tot vandaag zo met elkaar verweven zijn.

Belangrijk om eerlijk te benoemen: dit Sovjet-onderzoek is grotendeels in het Russisch gepubliceerd en voldoet methodologisch lang niet altijd aan de huidige wetenschappelijke maatstaven. Je kunt er historisch veel uit leren, maar er geen effecten mee onderbouwen. Moderne overzichtsartikelen, zoals de review van Stohs (2014) en het overzicht van Wilson en collega's (2011), beschrijven vooral de samenstelling, het traditionele gebruik en de veiligheidsaspecten van de stof. Recentere klinische studies gebruikten doorgaans 250 tot 500 mg gezuiverde shilajit per dag, met looptijden van 8 tot 12 weken (onder meer Biswas 2010 en Pandit 2016) — wij beschrijven hier alleen wát die onderzoekers bestudeerden, niet wat je ervan mag verwachten. Meer over de stand van het onderzoek lees je in ons artikel over shilajit en de wetenschap.

Voor de duidelijkheid: er zijn op dit moment geen door de EFSA goedgekeurde gezondheidsclaims voor shilajit of mumijo. Aanbieders die beloven dat mumijo je energie, weerstand of hormonen verbetert, overtreden daarmee de Europese regels. Zie je zulke claims, dan zegt dat vooral iets over de verkoper.

Himalaya vs Altai: wat is het verschil?

Vraag je waar mumijo vandaan komt, dan kom je vrijwel altijd bij twee gebergten uit: de Himalaya en de Altai. Dezelfde soort stof, maar gevormd onder verschillende omstandigheden.

Shilajit uit de Himalaya

De Himalaya is het hoogste gebergte ter wereld. Shilajit wordt er gewonnen op hoogtes van ruwweg 3.000 tot 5.000 meter, vooral in Nepal, Noord-India en de Pakistaanse regio Gilgit-Baltistan. Het klimaat wordt beïnvloed door de moesson: natte zomers, koude winters en grote temperatuurverschillen. De plantenresten waaruit de stof ontstaat, komen van hooggebergtevegetatie; in de literatuur worden onder meer Euphorbia royleana en klaversoorten genoemd.

De Himalaya kent de grootste en oudste handelsketen, verweven met de ayurvedische traditie. Dat betekent veel aanbod, maar ook een reëel risico: juist in deze keten circuleren veel vervalste of slecht gezuiverde producten. Buitenlandse toezichthouders hebben in het verleden gewaarschuwd voor slecht gezuiverde producten met te hoge gehaltes zware metalen. Hoe je echte hars van namaak onderscheidt, lees je in onze gids echte vs. nep-shilajit herkennen.

Mumijo uit de Altai

Het Altai-gebergte ligt op het grensgebied van Rusland, Kazachstan, Mongolië en China. Wat verkopers ‘Siberische shilajit’ noemen, is vrijwel altijd Altai-mumijo: de Russische Altai vormt de zuidrand van Siberië. De winning gebeurt hier lager dan in de Himalaya, doorgaans tussen 1.500 en 3.500 meter, maar het klimaat is extreem continentaal: lange, strenge winters en korte zomers. De vorming verloopt daardoor traag, en de winning is kleinschaliger dan in de Himalaya-keten.

De Altai is bovendien de regio waar de Sovjet-onderzoekstraditie zich op richtte, wat verklaart waarom Altai-mumijo in Rusland en Duitsland zo'n sterke reputatie heeft en vrijwel altijd onder de naam mumijo wordt verkocht.

Vergelijkingstabel: Himalaya vs Altai

Kenmerk	Himalaya-shilajit	Altai-mumijo
Gangbare naam	Shilajit, salajeet	Mumijo, mumie, ‘Siberische shilajit’
Landen	Nepal, India, Pakistan, Bhutan	Rusland, Kazachstan, Mongolië, China
Winhoogte (indicatief)	Ca. 3.000–5.000 m	Ca. 1.500–3.500 m
Klimaat	Moessoninvloed, natte zomers	Extreem continentaal, strenge winters
Traditie	Ayurveda (Sanskriet-teksten)	Centraal-Aziatische volkstraditie, Sovjet-onderzoek
Kleur en smaak (indicatief)	Vaak donkerder, uitgesproken bitter	Vaak iets milder, licht rokerig
Aanbod en risico	Groot aanbod, veel namaak in omloop	Kleinschaliger winning, minder aanbod in de EU

Welke is ‘beter’?

Hier zijn we eerlijker dan veel concurrenten: er bestaat geen objectief ‘beste’ herkomst. Russische webshops noemen Altai-mumijo steevast superieur, Himalaya-verkopers beweren het omgekeerde — beide zonder deugdelijke vergelijkende studies. Wat wél vaststaat: de samenstelling van mumijo verschilt per vindplaats en per batch vaak sterker dan per gebergte. Een goed gezuiverde, per batch geteste hars uit de ene regio is altijd te verkiezen boven een ongetest product uit de ‘juiste’ regio. Kijk dus niet naar het herkomstlabel, maar naar het labrapport.

Waarom Vitadote® uit beide regio's betrekt

Bij Vitadote® kiezen we bewust niet voor één kamp in de Himalaya-vs-Altai-discussie. Onze Pure Shilajit Resin (30 g, €69) wordt betrokken uit zowel het Altai-gebergte als de Himalaya, waarbij niet de regio maar de batchkwaliteit doorslaggevend is. Elke batch wordt onafhankelijk door een laboratorium getest, onder andere op zware metalen, en de productie is HACCP-gecertificeerd. De samenstelling is consistent: 66,8% fulvinezuur en 12% humuszuur. Onze uitingen worden gecontroleerd door de NVWA en we hebben een KOAG/KAG-toelating voor onze reclame-uitingen — je vindt bij ons dus bewust géén beloftes over wat mumijo met je lichaam doet.

De hars wordt geleverd in UV-werend violet glas. Eén pot van 30 gram komt bij de gangbare dagportie van 0,3 gram neer op ongeveer drie maanden gebruik; wie langer vooruit wil, kiest de voordeelverpakking van 60 gram (€130).

Mumijo kopen in Nederland: waar let je op?

Omdat de Nederlandse markt klein is, kom je bij het zoeken naar mumijo al snel bij Duitse apotheken of verkopers buiten de EU terecht. Waar je op let:

Labrapport per batch. Vraag om een recent, onafhankelijk certificaat met minimaal een zware-metalenanalyse. Geen rapport = niet kopen.
Vorm en dosering. Zuivere hars is de minst bewerkte vorm; de gangbare dagportie is 300 tot 500 mg (een rijstkorrel- tot erwtgrootte). Wil je liever vooraf gedoseerde mumijo tabletten, reken dan na: 120 tabletten van 200 mg (€24,95) komen bij 4 tabletten per dag neer op 800 mg gedurende 30 dagen.
Prijs per gram. Reken aanbiedingen om naar prijs per gram zuivere hars; extreem goedkope ‘Himalaya-hars’ is vrijwel altijd verdund of nep.
Claims als rode vlag. Belooft een verkoper effecten op energie, hormonen of weerstand, dan overtreedt hij de Europese regels — en is het de vraag wat er nog meer niet klopt.
EU-verkoper. Bij een verkoper binnen de EU heb je gewoon retourrecht en toezicht; bij ons geldt bovendien gratis verzending vanaf €49,90 en 30 dagen geld-terug-garantie.

Een uitgebreide vergelijking van aanbieders vind je in onze koopgids voor Nederland, en hoe je een gebruiksperiode van 30, 60 of 90 dagen praktisch opzet lees je in ons artikel over ervaringen na 30, 60 en 90 dagen.

Tot slot het eerlijke kader: een voedingssupplement is geen vervanging voor gevarieerde voeding. Gebruik je medicijnen, ben je zwanger of geef je borstvoeding? Raadpleeg dan eerst je arts of apotheker.

Veelgestelde vragen over mumijo

Is mumijo hetzelfde als shilajit?

Ja. Mumijo en shilajit zijn twee namen voor dezelfde harsachtige bergsubstantie. Shilajit is de naam uit het Sanskriet en de ayurvedische traditie; mumijo is de Perzisch-Russische naam die in Centraal-Azië, Rusland en het Duitse taalgebied gangbaar werd.

Wat betekent het woord mumijo?

Mumijo gaat terug op het Perzische woord mūm, dat ‘was’ betekent. Ons woord ‘mummie’ heeft dezelfde taalkundige wortel.

Is Siberische shilajit hetzelfde als Altai-mumijo?

In de praktijk wel. Wat als ‘Siberische shilajit’ wordt verkocht, komt vrijwel altijd uit het Altai-gebergte, dat de zuidrand van Siberië vormt.

Wat is beter: Himalaya- of Altai-shilajit?

Geen van beide is aantoonbaar beter. Er bestaan geen deugdelijke vergelijkende studies, en de samenstelling verschilt per batch vaak sterker dan per regio. Beoordeel een product op zuivering en labrapport, niet op herkomstlabel.

Hoe gebruik je mumijo-hars?

De gangbare dagportie is 300 tot 500 mg — een hoeveelheid ter grootte van een rijstkorrel tot een erwt — opgelost in lauw water of thee. Een pot van 30 gram gaat bij 0,3 gram per dag ongeveer drie maanden mee.

Zijn er goedgekeurde gezondheidsclaims voor mumijo?

Nee. De EFSA heeft geen enkele gezondheidsclaim voor shilajit of mumijo goedgekeurd. Verkopers die wel effecten beloven, overtreden de Europese reclameregels.

Conclusie

Mumijo en shilajit zijn één en dezelfde stof, met twee namen die elk een eigen route aflegden: shilajit via het Sanskriet en de ayurveda, mumijo via het Perzisch en de Russische onderzoekstraditie. De Himalaya en de Altai leveren beide deze hars, gevormd onder verschillende omstandigheden, maar geen van beide regio's is objectief ‘beter’. Waar het echt om draait: zuivering, batchtests en een verkoper die zich aan de regels houdt — geen beloftes doet die de EFSA nooit heeft goedgekeurd. Met die bril op maakt het weinig uit of er mumijo of shilajit op het etiket staat.